ΠΛΗΤΤΩ

Η εμπειρία μου στο Thessaloniki Pride

By  | 

Για έκτη συνεχόμενη χρονιά πραγματοποιήθηκε το Thessaloniki Pride, ένα Φεστιβάλ Υπερηφάνειας προς όλα τα άτομα της LGBT+ κοινότητας, το οποίο διήρκησε για τέσσερις μέρες και περιελάμβανε διάφορες εκδηλώσεις, όπως εκθέσεις φωτογραφίας και ζωγραφικής, προβολές ντοκιμαντέρ και παρουσιάσεις βιβλίων, συναυλίες και φυσικά παρέλαση στους δρόμους της πόλης.

Φέτος ήταν η πρώτη φορά που αποφάσισα να πάω σε ένα τέτοιο φεστιβάλ, παρόλο που εκ γενετής είχα την τάση να υπερασπίζομαι άτομα που θεωρούνταν, κατά κάποιο τρόπο, «μειονότητα». Ο κύριος λόγος που με ώθησε να βγω από το σπίτι μου, να κατέβω στη Τσιμισκή και να πάρω μέρος στην παρέλαση, ήταν η περιέργεια που με έτρωγε σχετικά με το τι γίνεται στ’ αλήθεια στα Gay Pride. Τα άρθρα που διάβαζα, ανά καιρούς, για τέτοιου είδους διοργανώσεις, ήταν κατά κύριο λόγο αρνητικά. Έκαναν αναφορές για έκφυλες καταστάσεις, για προκλητικές συμπεριφορές με ακατάλληλο περιεχόμενο, που προσέβαλαν τον μέσο straight πολίτη και άλλα πολλά. Δε ξέρω αν συνέβαιναν όντως όλα αυτά. Ξέρω, όμως, τι είδα εγώ αυτήν τη φορά και θα μοιραστώ μαζί σας την εμπειρία μου.

Αρχικά πρέπει να σας πω ότι πριν πάω στο Thessaloniki Pride, έψαξα λίγο την ιστορία του. Το Pride δε δημιουργήθηκε για να πανηγυρίζουν οι ομοφυλόφιλοι, οι αμφιφυλόφιλοι και οι transsexual την σεξουαλική τους προτίμηση, αλλά για να διεκδικήσουν τα ανθρώπινα δικαιώματά που στερούνταν εξαιτίας αυτής. Η αφετηρία του Pride είναι μία επέτειος μνήμης απέναντι σε ένα περιστατικό που συνέβη στη Νέα Υόρκη στις 28 Ιουνίου του 1969, όταν σε ένα gay bar εισέβαλαν αστυνομικοί και προέβησαν σε συλλήψεις και βιαιότητες απέναντι στα LGBT+ άτομα, με την πρόφαση της παράνομης κατανάλωσης αλκοόλ. Ο κόσμος εξαγριώθηκε και τον επόμενο μήνα, ομοφυλόφιλοι ακτιβιστές κυκλοφόρησαν φυλλάδια απαιτώντας μια μαζική «συγκέντρωση για την ομοφυλοφιλική απελευθέρωση». Η συμμαχία που σχηματίστηκε ονομάστηκε «Gay Liberation Front» και ανάμεσα στις διεκδικήσεις της ήταν, να σταματήσει η παρενόχληση από την αστυνομία, η προστασία στον εργασιακό χώρο, η ανάκληση του νόμου περί σοδομισμού και η θέσπιση νομοθεσίας κατά των διακρίσεων. Τον επόμενο χρόνο ακολούθησε πορεία για το Stonewall, σε ανάμνηση του γεγονότος αλλά συγχρόνως και σαν ένδειξη διαμαρτυρίας . Ήταν η πρώτη μορφή Pride που συνέβη ποτέ.

Στην Ελλάδα, η πρώτη απόπειρα διοργάνωσης Pride επιχειρήθηκε από το Απελευθερωτικό Κίνημα Ομοφυλόφιλων Ελλάδος (ΑΚΟΕ) στις 28 Ιουνίου 1980 στην Αθήνα. Την ίδια εποχή, στην παραλία της Θεσσαλονίκης, γίνονταν αντίστοιχες διοργανώσεις από την Ομάδα Πρωτοβουλίας Ομοφυλόφιλων Θεσσαλονίκης (ΟΠΟΘ).  Ωστόσο, από το 2005 μέχρι σήμερα, ιδιαίτερη επιτυχία σημειώνει το Athens Pride, το οποίο διεξάγεται κάθε χρόνο, τον μήνα Ιούνιο στο Κέντρο της Αθήνας.

Αφού λοιπόν διάβασα όλα τα παραπάνω, κατάλαβα  καλύτερα το όλο νόημα του Pride, τον απώτερο σκοπό του, τον στόχο του. Γιατί μπορεί να φαίνεται σαν ένα είδος καρναβαλιού όλο το concept, αλλά κατά βάθος κρύβει ένα βαθύτερο μήνυμα. Έτσι λοιπόν αποφάσισα να πάω και εγώ. Δεν ήμουν σίγουρη για το τι θα αντίκριζα να σας πω την αλήθεια. Με τόσα πράγματα που είχα διαβάσει, δεν ήξερα τι να περιμένω. Κατέβηκα λοιπόν στη Τσιμισκή, που γινόταν η παρέλαση, και με το που αναμείχθηκα με τον κόσμο, ήταν σαν να ηρέμησε η ψυχή μου.

Παντού κόσμος χαρούμενος, χαμογελαστός, ακομπλεξάριστος.  Ένιωθα μια ευτυχία να αιωρείται στην ατμόσφαιρα, μια γαλήνη. Νέα παιδιά, μεγάλοι άνθρωποι, αγόρια, κορίτσια, όλοι ήταν μια παρέα. Ήταν η μέρα τους να νιώσουν ελεύθεροι, να είναι οι εαυτοί τους και το έκαναν χωρίς να λογαριάζουν τίποτα! Το περίεργο όμως ήταν ότι ένιωθα και εγώ ελεύθερη εκεί. Δε σκεφτόμουν καθόλου αν είμαι ξεμαλλιασμένη, αν είμαι ξεβαμμένη. Δεν χρειαζόταν να είμαι στην εντέλεια, γιατί πολύ απλά δεν ενδιέφερε κανέναν. Δε με κοιτούσε κανείς με βλέμμα επικριτικό, δεν ένιωθα κανέναν να με σχολιάζει για το οτιδήποτε. Το μόνο που ένιωθα, ήταν ότι μπορούσα, να είμαι ο εαυτός μου και χαιρόμουν γι αυτό.

Ένα άλλο πράγμα που μου έκανε εντύπωση, ήταν η ευγένεια που είχαν όλοι οι άνθρωποι στο Pride. Δεν ξέρω αν ήταν λόγω της ημέρας, πάντως ένιωθες μια καλοσύνη από παντού. Ακόμα και αν κάποιος σε σκουντούσε κατά λάθος μέσα στον χαμό, θα γυρνούσε με χαμόγελο να σου πει «συγνώμη». Ακόμα και αν εγώ σκουντούσα κάποιον, δε θα γυρνούσε να με κοιτάξει με μισό μάτι, αλλά θα έλεγε «δε πειράζει», πάλι με χαμόγελο. Γενικά πολύ χαμόγελο, απ’ όλους. Ένιωθαν όλοι ευτυχισμένοι και φαινόταν στα βλέμματα τους.

Έβλεπα νέα αγόρια να είναι πιασμένα χέρι χέρι χωρίς άγχος, χωρίς ντροπή και ήθελα να βάλω τα κλάματα. Έβλεπα κορίτσια αγκαλιά με τις κοπέλες τους και ανατρίχιαζα από τη συγκίνηση. Ήμουν τόσο χαρούμενη, που ήταν όλοι τόσο χαρούμενοι. Αλλά ταυτόχρονα, δε σας κρύβω, ότι στενοχωριόμουν κιόλας, γιατί σκεφτόμουν την επόμενη μέρα. Και ήμουν σίγουρη ότι την επόμενη μέρα, οι περισσότεροι θα αναγκάζονταν πάλι να κρύβονται, να προσέχουν τις κινήσεις τους, να φοβούνται μη καταλάβει κάποιος ότι είναι διαφορετικοί.

Το Pride είναι μια διοργάνωση που συχνά διχάζει το κοινό, για τους λόγους και για τον τρόπο με τον οποίο γίνεται. Πιστεύω όμως, ότι αν κάποιος αφήσει στην άκρη όλες τις αμφιβολίες και τις ανασφάλειες που έχει σχετικά με το Event και επικεντρωθεί μόνο στα θετικά συναισθήματα που βγάζει προς τα έξω, στην ελευθερία που αντιπροσωπεύει και στην αποδοχή που στοχεύει, τότε ίσως να νιώσει όπως εγώ.

Το σημαντικότερο μάθημα που πήρα από τη συμμετοχή μου στο Pride, είναι ότι ένιωσα σαν να ανήκω και εγώ στην «παρέα» αυτών των ανθρώπων, και κατευθείαν σκέφτηκα πως θα ένιωθα αν ήμουν στη θέση τους, αν ήμουν και εγώ gay, λεσβία ή τρανς. Και μόνο στη σκέψη τρόμαξα. Δε ξέρω αν θα μπορούσα να αντέξω όλη αυτή την καταπίεση, τον φόβο, το bulling που νιώθουν και βιώνου αυτοί οι άνθρωποι συνεχώς. Γι αυτό, το σημαντικότερο απ’ όλα είναι να καταλάβουμε ότι είμαστε ελεύθεροι να κάνουμε ότι θέλουμε και να ζήσουμε τη ζωή μας όπως θέλουμε.

Προσοχή όμως.

Δεν είμαι μόνο εγώ ελεύθερη να κάνω ότι θέλω, δεν είσαι μόνο εσύ ελεύθερος να κάνεις ότι θέλεις, είναι και αυτός ελεύθερος να κάνει ότι θέλει και αυτή ελεύθερη να κάνει ότι θέλει!!!

 

Σχολίασε και εσύ..!

Σχόλια

Σπουδάζω δημοσιογραφία στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Η καταγωγή μου είναι από το όμορφο Ρέθυμνο και όσοι με γνωρίζουν, σίγουρα έχουν παρατηρήσει πως δεν σταματάω ποτέ να μιλάω! Αυτό που ίσως δε γνωρίζουν για μένα όμως, είναι ότι λατρεύω εξίσου να γράφω. Θεωρώ τη γραφή ένα τρόπο έκφρασης, γι' αυτό και επιλέγω θέματα που με προβληματίζουν, ανθρώπους που μου κινούν το ενδιαφέρον και μέρη που με εντυπωσιάζουν. Απεχθάνομαι κάθε είδος αδικίας και ρατσισμού και σαν στόχο στη ζωή μου έχω να βοηθάω όλους τους ανθρώπους που έχουν ανάγκη. Η ευαισθησία και ο αυθορμητισμός, τα όπλα μου!