Game of Thoughts

Σαν το χειμώνα… «Δεν έχει»

By  | 

Πριν λίγες μέρες, η αγαπημένη Φρειδερίκη έγραψε (εδώ!) ότι το καλοκαίρι αποτελεί την αγαπημένη εποχή όλων, και μάλλον ξέχασε την ύπαρξή μου (δεν έχεις διαβάσει το about me Φρειδερίκη;). Για να μη μακρυγορώ, σιχαίνομαι το καλοκαίρι και φαντάζομαι υπάρχουν και άλλοι εκεί έξω –αν πράγματι υπάρχετε, αφήστε σχόλιο να πάμε για έναν υπέροχο, φθινοπωρινό καφέ.

Δε λέω, ωραία η ξεγνοιασιά και η χαλάρωση που προσφέρουν στους περισσότερους οι καλοκαιρινοί μήνες, αλλά τίποτα δε συγκρίνεται με τον άκρως απολαυστικό χειμώνα. Αρχικά, το κρύο είναι πιο υποφερτό από τον καύσωνα, καθώς υπάρχουν περισσότεροι τρόποι να το αντιμετωπίσεις. Μένεις μέσα, χουχουλιάζεις, νιώθεις τη θαλπωρή της μαλακής σου κουβερτούλας, πίνεις ζεστά ροφήματα, βλέπεις ταινίες, έρχονται οι φίλοι σπίτι  (σαν να δίνω τον ορισμό του παραδείσου αισθάνομαι).

Οι χειμερινές βόλτες ή ακόμα οι εξορμήσεις σε άλλα μέρη έχουν άλλη χάρη: όλα το χειμώνα είναι πιο νοσταλγικά, μελαγχολικά αλλά και εντελώς υπέροχα. Είναι η εποχή των Χριστουγέννων, τι άλλο χρειάζεται να προσθέσω δηλαδή;

Ο καφές/ποτό/φαγητό-ταλαιπωρία του καλοκαιριού, που παρακαλάς να τελειώσει λόγω ζέστης και συνωστισμού ,δίνει τη σκυτάλη σε υπέροχα, ζεστά καφέ και χαλαρά κρασιά. Μέχρι και η επιστροφή στην καθημερινότητα έχει τη χάρη της ακόμα και με την κούραση και τη γκρίνια, καθώς βρίσκεις τους ρυθμούς σου, γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε πάντα διακοπές.

Όσο γι’ αυτούς που εξυμνούν τους καλοκαιρινούς έρωτες, μάλλον δεν έχουν ερωτευθεί χειμώνα!


 

Σχολίασε και εσύ..!

Σχόλια

Είμαι η Κική Τσάνη και σπουδάζω στο Τμήμα Δημοσιογραφίας & ΜΜΕ του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου. Ζω στην πανέμορφη Θεσσαλονίκη, την οποία δηλώνω πλέον και ως τόπο καταγωγής(δεν είναι). Λατρεύω το χειμώνα, διαβάζω με μανία ο,τι βρεθεί στα χέρια μου, παρακολουθώ συστηματικά αμέτρητες σειρές, πιστεύω ακράδαντα ότι ο καφές είναι εθισμένος σε μένα και παρατηρώ διεξοδικά τους πάντες και τα πάντα γιατί οι καλύτερες ιστορίες προκύπτουν από εκεί που δεν το περιμένεις. Η δημοσιογραφία για μένα είναι απόλυτη επιλογή και κόντρα ρόλος ταυτόχρονα, διότι το μόνο που με ευχαριστεί είναι να μεταδίδω ιστορίες, εμπειρίες και φυσικά να σχολιάζω αλλά τρομάζω στην ιδέα αλληλεπίδρασης με το ανθρώπινο είδος.