Εξομολογήσεις

Όταν οι φίλοι μου
την πάτησαν σε διακοπές

By  | 

Το καλοκαίρι είναι μια ανάσα δρόμος και όλοι λίγο πολύ κάνουμε πλάνα για τις μικρές ή μεγάλες εξορμήσεις μας.

Ωστόσο, σημασία δεν έχει ο προορισμός ούτε όμως και το ταξίδι, αλλά οι μικρές ιστορίες που τα συνοδεύουν.

Αυτές οι αναμνήσεις είναι λοιπόν το νέο θέμα συζήτησης με όλους αυτούς που για ακόμα μια φορά, εξομολογήθηκαν σε μένα στο dr#tinpatisa κάτι όμορφο, αστείο ή ντροπιαστικό, για να τα διαβάσετε εσείς, να ταυτιστείτε και να περιμένετε καρτερικά την επόμενη βόλτα σας.


Ας μιλήσουν οι φίλοι

Πριν μερικά χρόνια, όντας φοιτήτρια, ήμουν διακοπές και για πολλές μέρες έβλεπα συνεχώς μπροστά μου ένα παιδί και την είχα πατήσει άσχημα. Μια μέρα, στην καθιερωμένη πλέον τυχαία συνάντηση, αποφάσισα να του πιάσω κουβέντα και προφανώς ρώτησα το πιο άκυρο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό, την ώρα! Μου άνοιξε συζήτηση και στη συνέχεια ανταλλάξαμε email. Από εκείνη τη στιγμή, βγαίναμε κάθε μέρα, κάναμε ατέλειωτες βόλτες στην παραλία, είχαμε πολλά κοινά και όπως μου εκμυστηρεύτηκε, την είχε πατήσει και αυτός μαζί μου από την αρχή αλλά δεν ήξερε πως να προσεγγίσει. Αλλά –γιατί πάντα υπάρχει και ένα αλλά –είχε έρθει με Erasmus, οπότε μετά από δέκα μέρες έπρεπε να φύγει. Μιλάμε ακόμα συχνά και θέλουμε κάποια στιγμή να βρεθούμε σε κοινό γεωγραφικό τόπο. Μπορώ να πω με βεβαιότητα, πως ήταν αυτό που καμιά φορά ονομάζουμε «το τέλειο».

Το ξενοδοχείο που κλείσαμε

στο εξωτερικό ως αξιοπρεπές,

αποδείχτηκε υπόγειο χωρίς παράθυρα!

Ήμασταν τέλεια παρέα και περνούσαμε υπέροχα στις διακοπές με γονείς και φίλους, αλλά την πατήσαμε στην επιλογή καταλύματος. Βρεθήκαμε τάχα σε μια «βίλα» όπου δεν περνούσε ψυχή και σαν να μην έφτανε αυτό, η ξενοδόχος μας έλεγε ιστορίες για τον πεθαμένο δεσπότη που είχε κάποτε το σπίτι. Ο φρικτός αέρας που έκανε τα πάντα να τρίζουν, μας οδήγησε να βγάλουμε το σπίτι στοιχειωμένο και φοβόμασταν να πάμε ακόμα και μέχρι το δίπλα δωμάτιο.

Αποφασίσαμε να πάμε την πρώτη μας «ρομαντική» εκδρομή,

όταν στο τέλος της μου ζήτησε να του πληρώσω

τα μισά έξοδα της βενζίνης.

Κοριτσοπαρέα των πέντε, ετοιμαζόταν για σούπερ ντούπερ διακοπές, όταν ξαφνικά χτύπησε την πόρτα τους η αξέχαστη σαλμονέλα. Η μία έμεινε πίσω, ενώ οι τέσσερις ξεκίνησαν αγέρωχες το τριπ, δηλώνοντας πως τα μικροπροβλήματα δεν ορίζουν τη διασκέδαση. Λοιπόν, για μια βδομάδα, τρώγαμε ξηρά τροφή, δεν μπαίναμε στη θάλασσα, δεν πίναμε, και λόγω υπερκόπωσης κοιμόμασταν πολύ νωρίς. Λεπτομέρεια που κάνει τη διαφορά, η ιδιοκτήτρια των δωματίων που μέναμε ανανέωνε το χαρτί υγείας των δωματίων κάθε δυο μέρες!

Την εκδρομή μου στο Παρίσι, συνόδευσε όλη την παρέα, ένα κύμα γαστρεντερίτιδας.

Σε μια πτήση μου για Αθήνα, στην τσάντα μου –που είχα πολύ καιρό να κρατήσω –βρήκαν στον έλεγχο σπρέι πιπεριού, που θεωρείται όπλο. Έπρεπε να πάω στο τμήμα, να ελέγξουν τα στοιχεία μου, να δώσω κατάθεση και θα την πατούσα πολύ άσχημα –κινδύνευα να πάω αυτόφωρο –μέχρι που άρχισα το one woman show, ότι τάχα χρειάζομαι κάτι να αυτοπροστατεύομαι από τους τρελούς! Κράτησαν το σπρέι και ταξίδεψα κανονικά αλλά δε θα το ξεχάσω ποτέ.

Οι φίλες μου, αποφάσισαν ότι θέλουν να κάνουν γυμνισμό

σε οργανωμένη παραλία, αλλά εγώ ήμουν πολύ αντίθετη.

Πήγα όμως μαζί τους, γιατί θα με άφηναν μόνη,

και μπορώ να πω ότι ήταν από τις πιο άβολες στιγμές της ζωής μου.


Σχολίασε και εσύ..!

Σχόλια

Είμαι η Κική Τσάνη και σπουδάζω στο Τμήμα Δημοσιογραφίας & ΜΜΕ του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου. Ζω στην πανέμορφη Θεσσαλονίκη, την οποία δηλώνω πλέον και ως τόπο καταγωγής(δεν είναι). Λατρεύω το χειμώνα, διαβάζω με μανία ο,τι βρεθεί στα χέρια μου, παρακολουθώ συστηματικά αμέτρητες σειρές, πιστεύω ακράδαντα ότι ο καφές είναι εθισμένος σε μένα και παρατηρώ διεξοδικά τους πάντες και τα πάντα γιατί οι καλύτερες ιστορίες προκύπτουν από εκεί που δεν το περιμένεις. Η δημοσιογραφία για μένα είναι απόλυτη επιλογή και κόντρα ρόλος ταυτόχρονα, διότι το μόνο που με ευχαριστεί είναι να μεταδίδω ιστορίες, εμπειρίες και φυσικά να σχολιάζω αλλά τρομάζω στην ιδέα αλληλεπίδρασης με το ανθρώπινο είδος.