Η Ιστορία πίσω από τα τραγούδια Vol.1

#weeks_song

Η Ιστορία πίσω από τα τραγούδια Vol.1

By  | 

Πολλές είναι εκείνες οι φορές που ακούγοντας ένα τραγούδι μας γεννιούνται διάφορα συναισθήματα, ταυτιζόμαστε με αυτό και νιώθουμε ότι έχει γραφτεί για εμάς. Για ποιον όμως έχει γραφτεί στην πραγματικότητα αυτό το τραγούδι; Και υπό την επήρεια ποιων συναισθημάτων το έγραψε ο στιχουργός;

Έψαξα λοιπόν και βρήκα για εσάς, τις ιστορίες πίσω από ελληνικά τραγούδια που έχουμε ταυτιστεί και σας τα παρουσιάζω!

«Όνειρο ήτανε», Αλκίνοος Ιωαννίδης: Μια μοναδική ιστορία που του αφηγήθηκε ένας φίλος του. Πιο συγκεκριμένα όπως λέει ο ίδιος σε συνέντευξη του: «Ένας φίλος μου υπήρξε ερωτευμένος για μεγάλο διάστημα με μια κοπέλα, την οποία έβλεπε μόνο στον ύπνο του. Στον ξύπνιο δεν την είχε συναντήσει ποτέ. Παρ’ όλα αυτά είχαν μια κανονική ερωτική ιστορία, με τα πάνω και τα κάτω, με τις χαρές και τις λύπες. Από καιρό σε καιρό έβλεπα το φίλο μου και εκείνος μου έλεγε: «Ξέρεις, την ξαναείδα, μου είπε αυτό, εγώ της είπα το άλλο, συνέβη εκείνο, έγινε τούτο». Μια μέρα, ένα βράδυ μάλλον ενώ κοιμόταν πάλι, ήρθε ξανά στον ύπνο του η κοπέλα, κλαίγοντας αυτή τη φορά, του είπε ότι δεν θα την έβλεπε ποτέ ξανά και πράγματι έκτοτε δεν την ξαναείδε. Και απ’ αυτή την ιστορία έγραψα αυτό το τραγούδι.»

«Ημερολόγιο», Χρήστος Θηβαίος: Το οποίο γράφτηκε βασισμένο πάνω σε μια τραγική ερωτική ιστορία καθώς ο στιχουργός ήταν καιρό ερωτευμένος με μια κοπέλα πολύ νεότερη του, η οποία δεν το ήθελε αρχικά και τον αγνοούσε. Ώσπου κάποια μέρα συνειδητοποίησε πως αυτός ήταν ο άντρας της ζωής της και τον πήρε τηλέφωνο για να κανονίσουν να βρεθούν… Δυστυχώς το ίδιο βράδυ που πήγαινε στο ραντεβού τους, σκοτώθηκε με το αυτοκίνητο της.

«Κεμάλ», Μάνος Χατζιδάκις: Ότι και να πω γι αυτό το κομμάτι είναι λίγο, γι αυτό αφήνω τον ίδιο τον Μάνο Χατζιδάκι να σας αφηγηθεί την ιστορία «Στη Νέα Υόρκη το χειμώνα του ΄68, συνάντησα ένα νέο παιδί είκοσι χρονών που το λέγανε Κεμάλ. Μου τον γνωρίσανε. Τι μεγάλο και φορτισμένο από μνήμες όνομα για ένα τόσο όμορφο και νεαρό αγόρι, σκέφθηκα. Είχε φύγει απ΄ τον τόπο του με πρόσχημα κάποιες πολιτικές του αντιθέσεις. Στην πραγματικότητα, φαντάζομαι, ήθελε να χαθεί μέσ΄ στην Αμερική. Του το είπα. Χαμογέλασε.
-Δέχεστε να σας ξεναγήσω;
Αρνήθηκε ευγενικά. Προτιμούσε μόνος. Κι έτσι σαν γύρισα στο σπίτι μου τον έκανα τραγούδι, μουσική. Ο Γκάτσος εκ των υστέρων, γράφοντας τους στίχους στα ελληνικά, τον έκανε άραβα πρίγκιπα να προστατεύει τους αδυνάτους. Κάτι σαν μια ταινία του ΄Ερολ Φλυν του ΄35.
Η Πελοπόννησος (καταγωγή του Γκάτσου), από τη φύση της αδυνατεί να κατανοήσει την αμαρτωλή ιδιότητα των μουσουλμάνων Τούρκων, που μοιάζουν σαν ηλεκτρισμένα σύννεφα πάνω απ΄ τον Έβρο, ή σαν χαμένα και περήφανα σκυλιά. Το μόνο που αφήσαμε ανέπαφο στα ελληνικά είναι εκείνο το «Καληνύχτα Κεμάλ». Είτε πρίγκιπας άραψ είτε μωαμεθανός νεαρός της Νέας Υόρκης, του οφείλουμε μια «καληνύχτα» τέλος πάντων, για να μπορέσουμε να κοιμηθούμε ήσυχα τη νύχτα. Χωρίς τύψεις, χωρίς άχρηστους πόθους κι επιθυμίες. Κατά πως πρέπει σ΄ Έλληνες, απέναντι σ΄ ένα νεαρό μωαμεθανό- όπως θα έλεγεν κι ο φίλος μας ο ποιητής ο Καβάφης.»

«Φραγκοσυριανή», Μάρκος Βαμβακάρης: Ο Μάρκος Βαμβακάρης όταν έπαιζε και τραγουδούσε συνήθιζε να κοιτάζει κάτω, καθώς αδυνατούσε να κοιτάει το κοινό γιατί αγχωνόταν! Μια φορά λοιπόν που έπαιζε σε ένα μαγαζί σήκωσε το κεφάλι του και το βλέμμα του έπεσε πάνω σε μια κοπέλα με μαύρα μάτια, ευθύς αμέσως ξανά κατέβασε το κεφάλι του! Αυτό ήταν και το έναυσμα του που το έκαναν το ίδιο βράδυ να πάρει μολύβι και χαρτί και να γράψει τη γλυκιά μας Φραγκοσυριανή.

«Αύγουστος», Νίκος Παπάζογλου: Αύγουστος ήταν όταν ο Διονύσης Σαββόπουλος κάλεσε στο εξοχικό του, στο Πήλιο, τον Νίκο Παπάζογλου και εκείνος εκεί ανάμεσα στους καλεσμένους του Σαββόπουλου ξεχώρισε μια κοπέλα που τον μάγεψε! Παρόλα αυτά, ο έρωτας του για εκείνη έμεινα ανεκπλήρωτος, καθώς οι τύψεις για την γυναίκα του και το νεογέννητο παιδί τους δεν τον άφησαν να παραδοθεί στο πάθος και έτσι επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη, γράφοντας στον δρόμο της επιστροφής το γνωστό αυτό τραγούδι.

 «Ο δικός μου ο δρόμος», Πασχάλης Τερζής: Ο Γιώργος Θεοφάνους είναι ένας από τους πολύ χαρισματικούς,  Έλληνες συνθέτες, της εποχής και έχει γράψει πολλά τραγούδια σε τραγουδιστές. Ένα εκ των οποίων είναι και «Ο δικός μου ο δρόμος», όπως ο ίδιος ο Γιώργος Θεοφάνους εξηγεί σε συνέντευξη του «Είμαστε στο σπίτι της Εύης Δρούτσας και γράφουμε τον νέο δίσκο του Πασχάλη Τερζή. Κάποια στιγμή η Εύη έφυγε από το σαλόνι. Χτυπά το θυροτηλέφωνο και ακούω τη φωνή της να μου λέει να δώσω ένα φάκελο που βρίσκονταν πάνω στο τραπέζι σ έναν courier με τραγούδια που προορίζονταν για τον Στέφανο Κορκολή. Βλέπω το φάκελο, τον σηκώνω και τον ανοίγω. Από πάνω βλέπω τον στίχο «Ο δικός μου ο δρόμος μ’ έχει χρόνια διαλέξει..». Με τρομερό θράσος τον παίρνω, τον βάζω στην τσέπη μου, κλείνω το φάκελο και τον δίνω στον courier. Δεν είπα τίποτα στην Εύη. Πήγα σπίτι, κάθισα στο πιάνο και το τραγούδι βγήκε μια και έξω. Την πήρα τηλέφωνο και κλαίγαμε και οι δυο στο τηλέφωνο. Μου λέει πως το τραγούδι θα γίνει μεγάλη επιτυχία. Όπως και έγινε.»

«Που να ‘σαι» Αντώνης Ρέμος: Άλλο ένα τραγούδι σταθμός στην καριέρα του Γιώργου Θεοφάνους είναι το «Που να ‘σαι» που το εμπιστεύτηκε τελικά στον Αντώνη Ρέμο. Χαρακτηριστικά για το τραγούδι αυτό δηλώνει: «Ήταν από εκείνες τις μέρες που σηκώθηκα το πρωί και έγραψα το «Που να ‘σαι» και κατά το μεσημέρι το « Νόημα» που τελικά κατέληξε στην Πέγκυ Ζήνα. Το απόγευμα είχα στούντιο και με τους δύο καθώς ετοίμαζα παράλληλα τους δίσκους τους. Είχα δίλημμα ποιο τραγούδι να δώσω σε ποιον. Τελικά αποφάσισα να επιλέξω στο στούντιο. Πρώτα είχα με τον Αντώνη Ρέμο. Ο Αντώνης, κλασικά, άργησε. Τον παίρνω τηλέφωνο δυο ώρες μετά και του λέω «Που είσαι;». Μου απαντά «Που θέλεις να μαι;». Εγώ πήρα το μήνυμα. Χαίρομαι που τα πράγματα πήραν αυτή τη ροή γιατί και η Πέγκυ είπε εξαιρετικά το «Νόημα» και ο Αντώνης το «Που να ‘σαι».

Σχολίασε και εσύ..!

Σχόλια

Ακούω στο περίεργο όνομα, για τους περισσότερους, Φρειδερίκη. Έχω γεννηθεί, μεγαλώσει και ζω στη Θεσσαλονίκη, εδώ και 22 χρόνια. Όνειρο μου ήταν να ζήσω κάποια στιγμή σε νησί. Με μάγευαν τα σοκάκια, η συνεχή επαφή με τη θάλασσα, οι μικρές αποστάσεις, η οικειότητα των ανθρώπων, όλα!Το σύμπαν συνωμότησε και κάπως έτσι βρέθηκα για τέσσερα χρόνια στην μαγευτική Μυτιλήνη, σπουδάζοντας Κοινωνιολογία. Έζησα πολλά και έμαθα πολλά περισσότερα που με βοήθησαν να συνεχίσω την μετέπειτα πορεία μου. Θα με βρεις χαμένη σε σοκάκια, σε μαγαζιά κριμένα καλά, να αναζητώ μέρη που θα μου χαρίζουν οικειότητα και θα με μεταφέρουν σε άλλες εποχές. Θα με βρεις στη θάλασσα, να περπατάω ατελείωτες ώρες, να παρατηρώ τους ανθρώπους, τον ήλιο που δύει και ανατέλλει.